Jump! Jump!

I kolejne świeże opowiadanie wędruje na bloga. Krótkie, aczkolwiek mam nadzieję, że się spodoba. Cholernie mi się marzy, żeby moja przyszłość tak wyglądała :.

I przy okazji wklejam kawałek z kopem, który mi towarzyszył podczas pisania.



SKOK

Reflektory zawieszone nad ogromną sceną zaczęły powoli gasnąć. Tłum wiwatował i skandował nazwę mojego zespołu. Owen Garrison zakradł się za podwieszoną kurtynę z logiem Devestation i usiadł za perkusją. Zakręcił pałeczkami w powietrzu, po czym zaczął wystukiwać rytm pierwszej piosenki. Publika zaczęła szaleć, a ochroniarze z trudem zatrzymywali nakręconych fanów.
- Wchodzicie za dziesięć sekund. - Seksowny głos naszej menedżerki oderwał mój wzrok od publiczności.
Adrenalina zapanowała nad całym moim ciałem, a palce same chciały grać na gitarze dyndającej na moich barkach. Tuż koło mnie stał basista - Harry Bowman. Po drugiej stronie stał gitarzysta rytmiczny - Nick Kowns. Garrison błyskawicznie wybił przejście. To był nasz czas. Nick wyskoczył na scenę i dołączył do Owena, który wystukiwał już kolejną sekwencję. Harry wskoczył na oba głośniki i dołożył do utworu piękną linie melodyczną. Nadeszła pora na mnie. Odetchnąłem głęboko i wybiegłem zza kurtyny. Podszedłem do mikrofonu i przywitałem się z publiką. Stadion prezentował się wspaniale. Trybuny były wypełnione po brzegi, a murawa usłana fanami głodnymi ostrego grania. Nie kazaliśmy im długo czekać. Poczekałem aż Nick skończy jedną ze swoich z partii i wplotłem do utworu energiczną solówkę. Krew pulsowała mi niesamowicie, a żołądek podskakiwał wraz z każdym uderzeniem bębna przez Garrisona. Chwyciłem mikrofon i dopełniłem obrazu całej kompozycji. Publika szalała, a ja czułem jak z każdą zaśpiewanym słowem daję im to, po co tu przyszli. Wiecie co jest wspaniałe? Nie to, że po każdym koncercie mogę mieć tyle koksu, ile jestem w stanie unieść, ani wypić tyle, ile moja wątroba jest w stanie wytrzymać. Pieniądze to tylko materialna część zapłaty za moją pasję. Owszem - kumple z kapeli są dla mnie jak bracia, ale to fani są kręgosłupem naszego zespołu. To oni są motorem napędowym do tworzenia nowych tekstów, innowacyjnych solówek czy ponadczasowych riffów, które każdemu zapadną w pamięci. Wraz z Nickiem przybrnęliśmy do siebie plecami i naprzemian graliśmy solówki, które pobudzały tłum do szaleństwa. Wyskoczyłem w górę i poczułem przenikliwy ból w głowie. Oślepiło mnie światło bijące od reflektora i nie wiem jakim sposobem znalazłem się na ziemi.
- Chris? Chris? - Nick wywoływał moje imię, a ja nie byłem w stanie otworzyć oczu, a co dopiero wstać. Przemogłem się i powoli otworzyłem powieki. Zamiast ogromnej, majestatycznej sceny ujrzałem ledwo palącą się żarówkę mojego garażu oraz zabrudzony sufit.
- Obudził się! - Usłyszałem za sobą głos Harrego.
Wstałem powoli z podłogi i złapałem się za uderzoną głowę. Bolała jak diabli.
- Co... się dzieje? - wykrztusiłem.
- Stary!!! - wykrzyczał podekscytowany Owen, który pojawił się nie wiadomo skąd - Graliśmy nasz ulubiony kawałek, po czym wyskoczyłeś z elektrykiem w górę i przywaliłeś w strop.
- Majaczyłeś coś o stadionie, ochroniarzach i ... - Harry zawahał się i zaśmiał z resztą zespołu - o seksownej menedżerce.
- Cykaliśmy się o ciebie jak nigdy, ważne, że nic ci nie jest - dodał Nick.
Podał mi rękę i pomógł podnieść się z podłogi.
- Trzymaj swoje wiosło - powiedział Harry, podając mi Les Paula - miałeś szczęście, że udało mi się je złapać, gdy ty odpływałeś do krainy Morfeusza.
Chwyciłem za elektryka, zawiesiłem go na barkach i kiwnąłem głową. Owen wystukał rytm i dał znać, że możemy się włączyć. Zamknąłem oczy i wróciłem do obrazu, który miałem w głowie kilka minut temu. Uśmiechnąłem się sam do siebie i miałem ochotę wyskoczyć w górę, jednak zdrowy rozsądek i głowa odmówiły mi tej przyjemności.

***************************************************************************